แก้จนดอทคอม 108อาชีพเสริม

  หมู่บ้านหัตถกรรมไม้แกะสลักชุมชนบ้านถวาย จ.เชียงใหม่ เป็นชุมชนที่มีชื่อเสียงด้านงานหัตถกรรมมากว่า 40 ปี ในระยะเริ่มแรกชาวบ้านที่นี่จะใช้วิธีการนำเศษไม้หรือไม้ที่ไม่ใช้แล้วมาทำ การแกะสลักขายเช่นในรูปของไม้ครก ไม้รางน้ำ ไม้รางข้าวหมู โดยจะแกะลายตามจินตนาการของตนเองหรือแกะลายตามแนวคิดจากหนังสือในวรรณคดี สมัยก่อน ต่อมาได้vพัฒนารูปแบบสินค้าให้สอดคล้องกับความต้องการของตลาดมากขึ้นจนสินค้า หัตถกรรมของที่นี่เริ่มเป็นที่ต้องการของนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่าง ชาติเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงต้นปี 2551 กรมส่งเสริมการส่งออกมีนโยบายที่จะพัฒนาย่านการค้าสำหรับเป็นแหล่งให้ผู้ ซื้อต่างชาติได้ชมและเลือกซื้อสินค้าโดยตรงเพื่อช่วยเสริมลู่ทางการส่งออก ทั้งทางตรงและทางอ้อม จึงได้เริ่มสำรวจแหล่งการค้าสำคัญๆ และพบว่าชุมชนบ้านถวายมีศักยภาพเพียงพอทั้งในด้านการมีผู้ประกอบการรวมกัน อยู่ในพื้นที่เป็นจำนวนนับร้อยราย , มีการผลิตสินค้าที่โดดเด่นและมีคุณภาพ จึงเริ่มทำโครงการนำร่องพัฒนาชุมชนบ้านถวายให้เป็นย่านการค้าสากลใน ผลิตภัณฑ์ไม้แกะสลักและอุปกรณ์ตกแต่งบ้าน ซึ่งถือเป็นย่านการค้าหรือ Thailand International Trade Mart แห่งแรกในต่างจังหวัด เจ้าหน้าที่จากสำนักให้คำปรึกษาธุรกิจระหว่าง ประเทศได้เริ่มเข้าไปพบปะและจัดการอบรมแนวทางการพัฒนาเป็นผู้ประกอบการส่ง ออกให้กับผู้ประกอบการในชุมชน โดยการอบรมนั้นมีตั้งแต่การให้ความรู้เบื้องต้นในการส่งออก, การตั้งราคาสินค้า การใช้ระบบพาณิชย์อิเลคทรอนิคส์ (E-COMMERCE) ตลอดจนเชิญผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศเข้ามาร่วมพัฒนารูปแบบของผลิตภัณฑ์ให้ เป็นที่ต้องการของตลาดมากขึ้น ซึ่งมีผลให้ผู้ประกอบการค่อยๆ ปรับตัวผลิตภัณฑ์ทั้งในเรื่องรูปแบบ, สีสัน และการใช้ส่วนประกอบต่างๆ จากรูปแบบเดิม จนสอดคล้องกับความต้องการของตลาดมากขึ้น นั่นจึงทำให้มีการสร้างพันธมิตรทางธุรกิจระหว่างผู้ประกอบการในชุมชนกับ บริษัทนำเข้าจากต่างประเทศ เพิ่มขึ้น มีการตั้งบริษัทตัวแทนส่งออกในชุมชนบ้านถวายพร้อมๆ กับการส่งออกสินค้าจากชุมชนบ้านถวายที่สูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง   [...]

ได้รับจดหมายข่าวจาก ศูนย์หนังสือ สวทช. มีหนังสือเล่มหนึ่ง เกี่ยวกับการผลิตน้ำปลา นายแก้จนเห็นว่ามีประโยชน์เลยไปค้้นคว้าความรู้เกี่ยวกับกรรมวิธีการผลิตย้ำปลาในประเทศไทย มาเสนอให้ผู้อ่านได้เรียนรู้กันครับ น้ำปลา คือ ผลิตภัณฑ์ที่เป็นของเหลวมีรสเค็ม ใช้ปรุงแต่งกลิ่นรสของอาหาร เป็นผลิตผลที่ ได้จากการหมักปลากับเกลือซึ่งเป็นกรรมวิธีการแปรรูป ที่เป็นที่รู้จักกันทั่วไปในเอเชีย อาคเนย์ โดย เฉพาะประเทศไทย ซึ่งเป็นประเทศที่ทำน้ำปลามากที่สุดประเทศหนึ่ง นอกจากความสำคัญทางด้านอุตสาหกรรมแล้ว น้ำปลายังมีความสำคัญทางด้านโภชนาการ อีกด้วย น้ำปลาประกอบด้วยเกลือ 27-28 กรัม, สารอินทรีย์ไนโตรเจน 0.6-2 กรัม, แอมโมเนียม ไนโตรเจน 0.2-0.7กรัม ใน100 มิลลิลิตรของน้ำปลา ซึ่งจะให้ไนโตรเจน แก่ร่างกาย 7.5% จากปริมาณไนโตร เจนทั้งหมดที่ร่างกายได้รับเข้าไป 40 กรัมต่อคนต่อวัน. ได้ทีการวิจัยพบว่า น้ำปลาเป็นแหล่งใหญ่ของเกลือแร่ และกรดอะมิโน ที่จำเป็นไม่น้อยกว่า 13 ชนิด โดยเฉพาะ “ไลซีน” (LYSINE) ซึ่งมีปริมาณสูงพอที่จะทดแทน การขาดไลซีนในคนที่ รับประทานข้าวเป็นอาหารหลักได้อย่างเพียงพอ นอกจากนี้ น้ำปลายังมีสารอาหาร ที่สำคัญ อีกอย่างหนึ่งคือ [...]

น้ำปลา : แหล่งสารอาหารของชาวเอเชีย น้ำปลาเป็นภูมิปัญญาดั้งเดิม ของเราคนไทย คนทั่วภูมิภาคเอเชียของเรานี้ก็มีน้ำปลาเป็นแหล่งอาหารเหมือนๆกันหนังสือพารวยคราวนี้ มาแนะนำกันถึงขั้นตอนวิธีการผลิตน้ำปลา รวมถึงการนำประวัติศาสตร์การทำน้ำปลามาเสนอให้ผู้อ่านที่คิดจะนำไปลงมือปฏิบัติผลิตน้ำปลาออกจำหน่ายได้เข้าใจพื้นฐานของน้ำปลา รสชาติ กลิ่น สี ได้อย่างถ่องแท้ด้วยครับ   ข้อมูลสินค้า เรียบเรียงโดย ช่อฟ้า ทองไทย, แอ็สบยอน กิลด์เบิร์ก ISBN 978-974-229-576-9 พิมพ์ครั้งที่ 1 ธันวาคม 2550 จำนวน 120 หน้า หนังสือเล่มนี้ นอกจากจะให้ความรู้เกี่ยวกับน้ำปลาอย่างกว้างขวาง ครอบคลุมทั้งในแง่ประวัติศาสตร์ความเป็นมาที่น่าสนใจ (ซึ่งเจือด้วยความน่าประหลาดใจระคนกัน) ยังมีเนื้อหาส่วนที่เป็นความรู้ทางวิทยาศาสตร์ขององค์ประกอบ และคุณลักษณะต่างๆ ของน้ำปลา ที่ไม่เพียงแต่บ่งชี้และอธิบายถึง ที่มาของรสชาติและกลิ่นหอมเฉพาะที่คุ้นเคยกันดี นอกจากนี้แล้ว ยังได้ชี้ให้เห็นถึงคุณประโยชน์อันอเนกอนันต์อย่างที่น้อยคนจะคาดถึง แต่ที่สำคัญที่สุดเหนือสิ่งอื่นใด หนังสือเล่มนี้ยังได้ชี้ให้เห็นถึง ศักยภาพในอนาคตของน้ำปลา ที่ไม่เพียงแต่จำกัดแค่เป็นส่วนประกอบหนึ่งในอาหารของคนไทย แต่หากอุตสาหกรรม (และวัฒนาธรรมที่เกี่ยวข้องกับ) น้ำปลาได้รับการสนับสนุนและพัฒนา รวมไปถึงระมัดระวังป้องกันอย่างถูกต้องและจริงจัง ทั้งภาครัฐและภาคเอกชน ตามคำแนะนำที่ได้ไห้ไว้ในหนังสือเล่มนี้แล้ว ก็คงเป็นเรื่องที่ไม่เกินจริงแม้แต่น้อยที่จะกล่าวว่า “น้ำปลาไทยจะเป็นเอกลักษณ์และเป็นหัวหอกสำคัญ ในการเผยแพร่วัฒนธรรมด้านอาหารของคนไทย และสามารถเป็นฐานที่มั่นคงในการพัฒนาต่อไป ให้อาหารไทยกลายเป็นอาหารที่ขึ้นชื่อในสากลประเทศ และทำให้ประเทศไทยกลายเป็น [...]

น้ำมันไบโอดีเซลที่ได้สามารถใช้กับเครื่องยนต์ ดีเซลรอบจัดได้ ในอัตราส่วนเท่าใดก็ได้ โดยไม่ต้องปรับเปลี่ยนเครื่องยนต์แต่อย่างใด…น้ำมันที่ผลิตได้ใช้วัตถุดิบ จากน้ำมันพืชที่ใช้แล้ว โดยไม่ต้องมีส่วนผสมของน้ำมันปิโตรเลียมเลย ใช้ได้กับเครื่องยนต์ดีเซลทุกชนิดโดยไม่ต้องมีการปรับเปลี่ยนเครื่องยนต์   การใช้น้ำมันพืชเก่ากลับมาประกอบอาหารซ้ำมีความเสี่ยงต่อการก่อให้ เกิดโรคมะเร็งได้ เนื่องจากในน้ำมันพืชใช้แล้วที่นำกลับมาใช้ซ้ำมีสารพิษก่อมะเร็ง (carcinogen) อยู่ 2 กลุ่ม คือ อนุมูลอิสระ (free radicals) และไดออกซิน จึงสมควรนำน้ำมันเก่าเหล่านั้นมาแปรรูปให้เกิดประโยชน์เป็นพลังงานแทนการนำ กลับไปใช้บริโภค และจากปัญหาราคาน้ำมันแพงในปัจจุบันทำให้ต้องหาแหล่งพลังงานทดแทนน้ำมัน ปิโตรเลียม   กระบวนการผลิตและเทคโนโลยีที่ใช้ผลิตทั้งหมดประดิษฐ์คิดค้นขึ้นโดย ภูมิปัญญาของคนไทยในชนบทที่ทุ่มเทชีวิตกับการศึกษาทดลองโดยไม่ต้องพึ่งพา อาศัยเทคโนโลยีจากต่างประเทศ การลงทุนอุปกรณ์การผลิตราคาไม่สูงมาก สามารถผลิตเป็นอุตสาหกรรมในครอบครัวได้ วัตถุดิบที่ใช้ในการผลิตหาได้และมีอยู่ทั่วไปในชุมชนทุกครัวเรือน ทำให้เรื่องของการผลิตพลังงานซึ่งเป็นสิ่งสำคัญของโลกในยุคปัจจุบันสามารถ อยู่ในมือของประชาชนทั่วไปได้ ไม่จำเป็นต้องถูกผูกขาดโดยกลุ่มนายทุนใหญ่หรือบริษัทข้ามชาติ อีกทั้งยังสอดคล้องกับแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว อีกด้วย   คนไทยในชนบทคนหนึ่งคือ นายอธิราษฎร์ ดำดี OSK101? เป็นเกษตรกรชาวสวนปาล์ม จากอำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่ มีพื้นฐานการศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ และมีประสบการณ์การทำงานในภาคอุตสาหกรรมมาตลอดจนกระทั่งปัจจุบัน ได้รับแรงบันดาลใจจากสวนปาล์มที่อยู่หลังบ้าน น่าจะนำผลผลิตมาพัฒนาเป็นเชื้อเพลิงไบโอดีเซลแทนการใช้น้ำมันปิโตรเลียม ดีเซลได้ โดยเริ่มต้นศึกษาค้นคว้าเรื่องน้ำมันไบโอดีเซลตั้งแต่ปี 2544 ได้ทดลองการผลิตในรูปแบบต่างๆ เพื่อหาความเหมาะสมทางด้านเทคโนโลยีและด้านเศรษฐกิจของน้ำมันไบโอดีเซล สำหรับประเทศไทยพบว่า น้ำมันไบโอดีเซลจะมีความเหมาะสมในการผลิตออกมาใช้งานก็ต่อเมื่อมีการลอยตัว [...]

ทุเรียนเป็นผลไม้ไทยอีกชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยมบริโภคสูงทั้งในและต่างประเทศ ประเทศไทยเป็นประเทศที่ส่งออกทุเรียนและผลิตภัณฑ์แปรรูปเป็นอันดับหนึ่งของโลก ครอบครองส่วนแบ่งทางการตลาดกว่าร้อยละ 89 ตามมาด้วยมาเลเซีย (ร้อยละ 10.5) อินโดนีเซีย และออสเตรเลีย นอกจากนี้ ยังเป็นผู้ส่งออกผลิตภัณฑ์แปรรูปและผลิตภัณฑ์แช่แข็งทุเรียนรายเดียวของโลก โดยมีตลาดส่งออกสำคัญได้แก่ จีน ไต้หวัน อินโดนีเซีย ฮ่องกง สหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย ฮ่องกง และญี่ปุ่น ไทยมีพื้นที่เพาะปลูกทุเรียนประมาณ 700,000 ไร่ ผลผลิตรวมกว่า 650,000 ตัน ปลูกมากในภาคตะวันออก รองลงมาได้แก่ ภาคใต้ และภาคอื่นๆ พันธุ์ที่ได้รับความนิยมบริโภคและปลูก ได้แก่ พันธุ์หมอนทองคิดเป็นร้อยละ 65 รองลงมาได้แก่ พันธุ์ชะนีและอื่นๆ ร้อยละ 35 ทุเรียนเป็นพืชที่ต้องการการดูแลอย่างใกล้ชิดจึงจะได้ผลผลิตคุณภาพ มีเทคโนโลยีการผลิตที่ค่อนข้างซับซ้อน และใช้เงินลงทุนสูงกว่ามังคุดและเงาะ ทั้งค่าปัจจัยการผลิตและแรงงาน จากสถิติ ในช่วงปี 2546 – 2549 แม้ว่าประเทศไทยส่งออกทุเรียนไปยังต่างประเทศในปริมาณเพิ่มขึ้น แต่ราคาขาย ทุเรียนทั้งในและต่างประเทศกลับลดลง ทำให้รายได้ของเกษตรกรน้อยกว่าที่ควรจะเป็น สาเหตุสำคัญมาจากปัญหาการผลิต ที่ไม่สามารถรักษาระดับคุณภาพให้สม่ำเสมอคงที่ได้ ส่งผลให้ราคาจำหน่ายลดลง ตามไปด้วย [...]