จากก๋วยเตี๋ยวธรรมดา ๆ ชามหนึ่ง ไม่น่าจะเป็นเรื่องแปลก แต่ก็แปลก
แล้วก็ทำออกมาขายได้ ขายดี เป็นที่รู้จักกันทั่วหน้า
จะเห็นได้ว่าการที่คิดอะไรที่แตกต่าง ย่อมได้ในสิ่งใหม่เสมอครับ
ทุกอาชีพ ทุกการงาน ไม่ว่าจะทำอะไร ลองคิดบวก คิดนอกกรอบ หรือคิดแปลก ๆ
ดูบ้างนะครับ แล้วสิ่งที่คนมองข้ามจะตามมา ดูตัวอย่างจากคุณป้า ?ลำดวล? สิครับไอเดียบรรเจิดจริง ๆ ครับ คุณป้าเค้าก็ บรรจง ทำด้วยมือ แท้ ๆ จะไม่อร่อยได้อย่างไรครับ
?คิดได้ทำได้ ไม่มีจนครับ?

ก๋วยเตี๋ยวแกงส้ม รสชาติกลมกล่อม?

อีกหนึ่งผลงานดี ๆ ที่เราชาว handmade หยิบเล่าเล่าสู่กันฟัง
เห็นมั๊ยละครับว่า ไอเดีย มี เห็นอะไร ๆ ก็เป็นเงินเป็นทองไปหมด
ใครจะรู้ครับว่า ไอ้เจ้าหลอดไฟเก่า ๆ ที่ไร้คุณค่า จะมีราคาขึ้นมาได้

อย่างที่เราชาว smilehandmade ได้เคยเล่าให้ฟังบ่อย ๆ ว่า
แค่คิดต่าง มองต่างมุม ใสไอเดีย ใส่จินตนาการเข้าไป แล้วงานศิลปมันก็จะมาเองครับ
เสียดายที่นายแก้จนไม่มีมือจะทำครับ คิดได้ ก็เลยเอามาเล่าสู่กันฟัง เผื่อว่า
ใครจะเอาไปประดิษฐ์ ผลิตงาน handmade ออกมมาสู่ตลาดกันต่อไปครับ

?คิดได้ ทำได้ ไม่มีจนครับ? อ้อ อย่าลืมนะครับ ?แค่คิดด้วยใจ แล้วทำด้วยมือ? แค่นี้เองครับพี่น้อง

By อ้ายแป้บ
ขอขอบคุณ ภาพไอเดีย ดี ๆ จาก www.techweb.com

ดูสารคดีช่อง 9 เรื่องกระดาษสาทำมือของหมู่บ้านชนบทในจีน รู้สึกทึ่งกับความพยายามของคนจีนมาก

มีหมู่บ้านหนึ่งที่ผลิตกระดาษทำมือด้วยวิธีดั้งเดิม คือเอาไม้ไผ่มาแช่น้ำปูนขาว เอาไปต้ม ตากแห้ง ทุบ แช่น้ำให้เป็นเยื่อ แล้วก็ทำเป็นแผ่น

ทีนี้ทางรัฐมีการตัดถนน highway ผ่านหมู่บ้าน ซึ่งถนนไปขวางทางน้ำที่เป็นแหล่งน้ำของหมู่บ้านนี้ ทำให้คนในหมู่บ้านทำกระดาษไม่ได้ ก็เลยต้องเดินไปแบกน้ำจากที่อื่น ระยะทางไปกลับ 4 กิโลเมตร น้ำที่ได้มาก็ไม่ค่อยสะอาด ทำให้เนื้อกระดาษมีสีเหลือง

ต่อมารัฐเข้ามาเดินท่อประปาให้ คนในหมู่บ้านมีน้ำสะอาดใช้ แต่ต้นทุนก็สูงขึ้นด้วย

นอกจากปัญหาเรื่องน้ำ ก็ยังมีปัญหาเรื่องความนิยมของกระดาษทำมือที่ลดลง เพราะคนหันไปใช้กระดาษโรงงานที่มีมาตรฐานและราคาถูกกว่า กระดาษสาถูกใช้เพื่อทำกงเต็กเท่านั้น

คนในหมู่บ้านพยายามดิ้นรนด้วยการนั่งรถเข้าเมือง 400 กิโลเมตร แบกกระดาษไปขายให้ธนาคารเพื่อใช้ทำเป็นกระดาษรัดปึกธนบัตร แต่ก็ไม่มีธนาคารไหนรับซื้อเลย

แบกความผิดหวังกลับมาบ้าน แต่ก็ได้เปิดหูเปิดตา เลยกลับมาซ่อมรถสามล้อของตัวเอง แล้วขี่เข้าไปในย่านชุมชน เพื่อจะดึงนักท่องเที่ยวเข้ามาดูในหมู่บ้าน จะได้ขายกระดาษได้

ปรากฎว่านักท่องเที่ยวก็เริ่มเข้ามา มีการจัดให้นักท่องเที่ยวทดลองทำกระดาษทำมือ หมู่บ้านนี้เริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้น มีสถานีโทรทัศน์เข้ามาทำข่าว มีการทำรีสอร์ทเพื่อรองรับนักท่องเที่ยว จนที่สุดรัฐบาลก็ได้ยกให้หมู่บ้านนี้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมของจีน

เป็นการหักมุมที่ไม่ธรรมดาเลย ภาษาธุรกิจต้องเรียกว่าสุดยอด diversify จากเดิมทำกระดาษขาย ขยายไลน์เป็นทำธุรกิจท่องเที่ยวไปเลย โมเดลนี้คล้ายๆ กับฟาร์มโชคชัยเลยนะ คือการสร้าง value added เพิ่มให้กับสินค้าที่เป็น commodity