เห็นชามตราไก่จนคุ้นเคย แต่อย่าคิดนะว่าเซรามิกลำปางเขาจะถนัดเพนท์แค่ชามตราไก จะเอาหรูๆ ไฮๆ ก็ทำให้ตะลึงกันมาแล้ว ด้วยราคาเหยียบแสนบาท

ใครมีโอกาสแวะไปเยือนสยามพารากอน ในวันที่เขาจัดงาน OTOP in the city 2009 ปลายเดือนมีนาคม-ต้นเดือนเมษายน ที่ผ่านมา เชื่อว่าคงมีโอกาสสะดุดตากับป้าย ?ลำปาง..หนาวมาก? กันบ้าง ที่ทำให้สะดุดไม่แค่ป้ายบูธที่อินกระแส

แต่มันคือผลงานอันงามงด สดๆ ใหม่ๆ กับเซรามิกเพนท์ลาย ของค่าย ?หจก. ชอวอ แฮนดิคราฟท์? ..สินค้า OTOP ติดดาวจากจังหวัดลำปาง

แม้วันนั้นกรุงเทพฯ จะร้อนระอุ แต่ความ ?หนาวมาก? ชวนเข้าหาของบูธลำปาง ก็ดึงดูดไฮโซกระเป๋าหนักให้เยี่ยมชมกันไม่ขาดสาย

คนที่ดูจะยิ้มได้ชื่นบานที่สุด ก็คือ ?วาริ วัฒนรุกข์? หุ้นส่วนผู้จัดการ เบื้องหลังความสำเร็จของ ?ชอวอ แฮนดิคราฟท์? ในวันนี้
ในวันที่งานหัตถกรรมของชาว ?ชอวอ? ยังไม่ตั้งไข่ ?วาริ? ทำงานออกแบบอยู่ในบริษัทโฆษณาใหญ่โตแห่งหนึ่ง วันดีคืนดีโชคชะตาพาให้ได้ช่วยงานเพื่อนที่ลำปางทำงานเซรามิก ?เสียงลั่นระฆังบนสนามธุรกิจจึงเริ่มขึ้น

?ช่วยเพื่อนทำเซรามิกมาประมาณ 2 ปี วันหนึ่งมีลูกค้าจากต่างประเทศมาขอให้ทำงานเขียนลายบนเซรามิก ซึ่งในเมืองไทยเวลานั้นยังไม่มีใครทำแบบที่เขาต้องการ เพื่อนถามว่าผมจะทำไหม จึงตัดสินใจลองทำดู เริ่มจากทดลองอยู่ประมาณกว่า 10 วัน สุดท้ายก็ทำได้?

ได้งานลูกค้าตาน้ำข้าวมาด้วยความพยายามล้วนๆ แน่นอนว่าพวกเขาไม่อยากหยุดอยู่แค่นั้น จึงลองเอาผลงานศิลปะบนเซรามิก ส่งเข้าประกวดดู เริ่มจากเวทีใกล้ตัวอย่างงานประจำปีจังหวัดลำปาง เปิดตัวงานแรก เวทีแรก พลพรรค ?ชอวอ? ก็คว้ารางวัลชนะเลิศมาได้สำเร็จ

?เรารีโปรดักชันงานเก่าของวินเซนต์ แวน โก๊ะ แล้วส่งเข้าประกวด จนได้รางวัลชนะเลิศมา จากนั้นเพื่อนจึงเอางานชิ้นนี้ไปจัดแสดงในแกลอรีของเขา จนมีชาวต่างชาติมาเห็นผลงานแล้วชอบ จึงเริ่มสั่งให้เราทำงานให้หลังจากนั้น?

ผลงานศิลปะบนเซรามิกเข้าตา ด้วยจุดเด่นของความเป็นสินค้า ?Unique? และเป็นงาน ?แฮนด์เมด? ที่ลูกค้าต่างชาติปลื้มสุดๆ ทำให้มีตลาดหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย

ออกสตาร์ทปีแรกประมาณปี 2539 ได้ออเดอร์มาเบาะๆ กว่าสองแสนบาท ปีถัดมาร่ำว่าไทยเจอวิกฤติ แต่พวกเขายังรับทรัพย์ไปถึง 1.5 ล้านบาท

?ปี 2540 เราเริ่มออกงานแสดงสินค้าในกรุงเทพ เริ่มด้วยงาน BIG&BIH ตอนนั้นค่อนข้างได้รับการตอบรับดีมาก และค่าเงินบาทอ่อนการส่งออกจึงดีเราค่อยๆ เติบโตมาเรื่อยๆ ลูกค้ามีทั้งจาก อเมริกา ฝรั่งเศส และ เยอรมนี?

ยิ่งเติบโตจากเสียงตอบรับที่เพิ่มขึ้น ?วาริ? กลับมาคิดว่า พวกเขาจะยิ่งหยุดนิ่งไม่ได้ จึงหันมาเร่ง ?พัฒนาสินค้า? เต็มกำลัง วิธีการก็ทั้งออกแบบเอง ทั้งฟังเสียงจากลูกค้า รวมถึงประสานแนวคิดร่วมด้วยช่วยกัน เพื่อผลิตผลงานใหม่ๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง และการพัฒนานอกจากจะได้มาซึ่งผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ ยังรวมถึงได้ตลาดใหม่มาขยายแขนขาอีกด้วย

?ตอนที่ส่งงานให้เยอรมนี เริ่มมีสินค้าเกรด บี ที่ไม่สามารถขายได้ เขาตีกลับมา เราจึงนำมาทำเป็นโมเสกแล้วเขียนให้เป็นลวดลาย เรียกว่าเอาโมเสกมาผสมผสานกับงานเพนท์ จนเป็นผลิตภัณฑ์กระเบื้องโมเสก แล้วส่งให้ญี่ปุ่น ซึ่งได้รับการตอบรับดีมาก?

จากของเสียมีตำหนิ ก็กลายเป็นของดี มีมูลค่าขึ้นมาได้ แถมยังขยายตลาดใหม่มายังเอเชียเป็นครั้งแรก นำมาซึ่งออเดอร์ต่อเดือนถึง 3 แสนบาท

ไม่หยุดเพียงเท่านั้น การขยายช่องทางขายจากแค่ออกงานแสดงสินค้า มาเปิดเว็บไซต์ควบคู่ ทำให้มีลูกค้าใหม่ๆ เข้ามาต่อเนื่อง ได้เปิดประสบการณ์งานเพนท์ไปยังผลิตภัณฑ์ตัวอื่นด้วย

?มีลูกค้าญี่ปุ่นติดต่อเข้ามา ขอให้ทำงานเพนท์ลงในพวกสุขภัณฑ์อย่างอ่างล้างหน้า ซึ่งงานนี้มันยากทั้งกระบวนการทำอย่างเทคนิคการเผา การเขียนลาย และการจัดวางองค์ประกอบ จึงไม่มีใครทำให้เขา เราลองทำดู โดยอาศัยประสบการณ์จากงานเซรามิกที่ผ่านมา ความรู้เรื่องศิลปะ และพูดคุยกับดีไซเนอร์ญี่ปุ่น ร่วมออกความคิดเห็นว่างานอย่างนี้ทำได้หรือไม่ได้ มีขีดจำกัดตรงไหน เพื่อทำผลงานออกมาให้ดีที่สุด?

งานศิลปะ และไอเดียใหม่ๆ ถูกถ่ายทอดออกสู่งานเพ้นท์ กระจกภาพโชว์ ไม่ขาดสาย

ในช่วงแรกยังระรื่นกับตลาดส่งออก ?วาริ? บอกว่า ในตอนนั้น กระแสของงานแฮนด์เมดรุ่งสุดๆ โดยเฉพาะงานเพนท์ที่ต่างชาติสนอกสนใจ ?ชอวอ? จึงยังสนุกกับออเดอร์นอกบ้าน แต่เมื่อฤดูกาลผ่านพ้น ตลาดส่งออกเริ่มซบเซา ถึงคราวหมุนเข็มทิศกลับมามองศักยภาพในบ้านอีกครั้ง

?เมื่อก่อนเราเน้นขายจำนวนชิ้นมากๆ เน้นส่งออกเป็นหลัก แต่วันนี้ไม่ใช่แล้ว กำลังการผลิตเราลดลง แต่เน้นขายของที่ราคาแพงขึ้น จากเมื่อก่อนผลิตได้เป็นหมื่นชิ้น แต่ขายได้หลักแสน แต่เดี๋ยวนี้ชิ้นเดียวก็ร่วมแสนแล้ว?

?เราเริ่มมาทำตลาดในประเทศเพิ่มขึ้น ทั้งลูกค้าที่เป็นบริษัทออกแบบตกแต่งบ้าน กับลูกค้าระดับบนที่ชอบงานนี้ พูดได้ว่าเรามีแฟนประจำอยู่พอสมควร จึงมีงานใหม่ๆ ออกมาต่อเนื่อง?

ธุรกิจดูสดใส กับการคิดใหม่ทำใหม่ไม่หยุดนิ่ง แต่ความเป็น ?ศิลปิน? ของพวกเขา บ่อยครั้งที่สร้างความขัดแย้งกับความเป็นธุรกิจ ต้องหากลยุทธ์มาพลิกมุมคิดกันบ้าง

?ที่ผ่านมาเราเคยปฏิเสธออเดอร์ด้วยอารมณ์ ลูกค้าบางรายเขาเข้าใจเราเขาก็ไม่ค่อยกล้าสั่ง ไม่กล้าว่า เพราะเราเป็นศิลปินมากไป บางทีก็ไม่กล้าเอางานมาให้ทำ แต่พอเราเป็นธุรกิจมากๆ ลูกค้าอีกกลุ่มที่เขาต้องการความเป็นศิลปะจริงๆ เขาก็ไม่ชอบอีก หาว่างานเราโหล นี่เป็นที่มาของปัญหาในปัจจุบัน?

วิธีการแก้ปัญหา คือพวกเขาเอาความเป็น ?ศิลปะ? มาสร้างมูลค่าในเชิงธุรกิจมากขึ้น จากเขียนลายง่ายๆ ขายในปริมาณมากๆ แต่ได้ราคาแค่กระบิมือ จนถูกเรียกว่าของโหล ก็มาเน้นลายให้ยากขึ้น คนเห็นแล้วอยากควักกระเป๋าจ่าย ขายได้ราคาสูงๆ กลยุทธ์ บีบตลาดให้เล็ก แต่รับทรัพย์ก้อนใหญ่ คือแนวทางของพวกเขาในวันนี้

การเดินทางของพลพรรค ?ชอวอ? ยังไม่หยุดนิ่ง เหมือนที่พวกเขาออกเดินมาตั้งแต่เริ่มต้น อย่างการขยายจากตลาดผู้ใหญ่ ไฮโซกระเป๋าหนัก มามองกลุ่มคนรุ่นใหม่มากขึ้น พร้อมๆ กับพัฒนาผลงานใหม่ๆ ออกมา ต่อยอดศักยภาพความเป็น ?เซรามิก? และ ?งานเพนท์? เพื่อเติบใหญ่ในตลาดนี้ต่อไป

ที่สำคัญสร้างตลาดเซรามิกลำปาง ฝ่าความหนาวเหน็บ ไปสู่ความ ?ฮอต? ทั้งในและต่างประเทศ ต่อไป

คิดแบบ ?ชอวอ แฮนดิคราฟท์?

?ศิลปิน?กับ ?ธุรกิจ? ต้องไปด้วยกันได้

 

 

เื้อื้อเฟื้ออาชีพโดย :

กรุงเทพธุรกิจ

ขึ้นชื่อว่า ?ไข่? แล้วไม่ว่าจะเป็นไข่อะไร ก็อร่อยและได้คุณค่าอาหารไม่แตกต่างกัน แต่สำหรับยุคสมัยนี้ ไข่อย่างเดียวคงไม่เพียงพอ เพราะนอกจาก ราคาถูก คุณค่าอาหารต้องทวีคูณด้วย

อาจารย์สุภกาญจน์ พรหมขันธ์ จากสาขาวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการผลิตอาหาร คณะทรัพยากรธรรมชาติ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล (มทร.) อีสาน วิทยาเขตสกลนคร จึงคิดค้นงานวิจัย ?ผลิตไข่เค็มสมุนไพรชนิดโซเดียมต่ำพอกด้วยเยื่อฟางข้าว? ที่นอกจากเพิ่มคุณค่าทางอาหารสำหรับคนรักสุขภาพแล้ว ยังเป็นการช่วยเกษตรกรอีกทางหนึ่งด้วย เพราะปัจจุบันดินจอมปลวกที่ใช้ทำไข่เค็มนั้นเริ่มขาดแคลน เรื่อย ๆ แล้ว

อ.สุภกาญจน์ เล่าว่า ปัจจุบันดินจอมปลวกที่ใช้ทำไข่เค็มนั้นเริ่มขาดแคลนรวมถึงมีขั้นตอนการเตรียมดินที่ยุ่งยาก อีกทั้งกำไรต่ำมากเมื่อเทียบกับต้นทุนแรงงาน ดังนั้น หากสามารถนำวัสดุอื่นที่มีในท้องถิ่นและหาได้ง่ายมาพอกไข่แทนดินได้ จะช่วยเพิ่มความสะดวกให้กับผู้ผลิตและผู้บริโภคในการนำไปบริโภคและจำหน่ายโดยไม่ต้องเสียเวลาในการทำความสะอาด

?ไข่เค็ม เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการถนอมอาหารโดยใช้เกลือ เพื่อให้ไข่เก็บไว้ได้นานขึ้น อีกทั้งยังเป็นการเพิ่มมูลค่าให้กับไข่ด้วย มีทั้งไข่เป็ดเค็ม ไข่ไก่เค็ม และไข่นกกระทาเค็ม ซึ่งไข่เค็ม เป็นอาหารที่คนไทยนิยมรับประทานกันมาก เนื่องจากมีวิธีการทำง่าย สะดวกในการรับประทาน และใช้ประกอบอาหารอื่นได้มาก เช่น ทำอาหารคาว ทำไส้ขนมเปี๊ยะ ไส้ขนมไหว้พระจันทร์ ใช้ตกแต่งอาหารบางอย่าง เป็นต้น?

สำหรับยุคนี้ ?ไข่เค็ม? อย่างเดียวคงไม่พอ เพราะใคร ๆ ก็นิยมรักสุขภาพกันมากขึ้น อ.สุภกาญจน์ เล่าต่อถึงจุดเด่นของไข่เค็มสมุนไพรชนิดโซเดียมต่ำพอกด้วยเยื่อฟางข้าว ว่านอกจากขั้นตอนการทำและวัสดุในการพอกสามารถหาได้ง่ายแล้วสิ่งที่โดดเด่นอีกอย่างก็คือการใช้สมุนไพรอย่างตะไคร้ ใบมะกรูด และสมุนไพรอื่น ๆมาผสมกับเยื่อฟางข้าวสำหรับพอกไข่ซึ่งนอกจากจะลดความคาวของไข่แล้วยังได้กลิ่นสมุนไพรเวลารับประทานด้วย และที่สำคัญยังลดการใช้เกลือโซเดียมคลอไรด์โดยใช้เกลือโปแตสเซียมคลอไรด์แทน จึงถือเป็นอีกหนึ่งทางเลือกของคนรักสุขภาพ

การทำไข่เค็มมี 2 วิธี คือไข่เค็มที่ได้จากการนำไข่เป็ดสดมาแช่ในสารละลายเกลือ ที่มีความเข้มข้นร้อยละ 20-25 เป็นเวลานาน 15-20 วัน และไข่เค็มพอก ที่เป็นวิธีการดั้งเดิมของชาวจีน และปฏิบัติต่อกันมาจนถึงทุกวันนี้ โดยใช้ดินเหนียวซึ่งปัจจุบันนิยมใช้ดินจอมปลวกผสมกับเกลือเข้มข้นร้อยละ 25-30 จนดินนิ่มสามารถปั้นเป็นก้อนได้ จึงนำดินมาพอกไข่ไว้เป็นเวลานาน 10-15 วัน ไข่เค็มพอกดินที่ขึ้นชื่อในบ้านเราได้แก่ไข่เค็มไชยา ไข่เค็มปักธงชัย เป็นต้น

แต่ ?ไข่เค็มสมุนไพรชนิดโซเดียมต่ำพอกด้วยเยื่อฟางข้าว? อ.สุภกาญจน์ บอกว่า ขั้นตอนการทำนั้นเริ่มจาก การเตรียมไข่เป็ดสดโดยนำไข่เป็ดขนาดกลางที่มีอายุการเก็บไม่เกิน 1 สัปดาห์ มาล้างทำความสะอาดและเช็ดให้แห้ง คัดไข่ที่แตกและมีรอยร้าว ออก เพื่อป้องกันไข่เน่าระหว่างการพอก จากนั้นเตรียมเยื่อฟางข้าวโดยคัดคุณภาพของฟางข้าวที่ได้จากการเก็บใหม่ ๆ ที่มีอายุการเก็บรักษาไม่เกิน 3-4 เดือน ฟางข้าวจะต้องไม่ผุ ไม่ขึ้นรา และไม่มีกลิ่นเหม็นอับ นำฟางข้าวที่คัดมาตากแดดให้แห้ง เก็บใส่ถุงพลาสติกที่ปิดสนิท

ส่วน ขั้นตอนการต้มเยื่อฟางข้าว ที่ดัดแปลงจากกรรมวิธีการผลิตกระดาษสาด้วยวิธีชาวบ้านคือ ชั่งน้ำหนักฟางข้าวแห้งเติมน้ำต่อฟางข้าวในอัตราส่วน 1 ต่อ 8 และหาวัสดุหนัก ๆ มากดทับฟางข้าว แช่ทิ้งไว้ 1 คืน นำฟางข้าวที่แช่น้ำมาต้มที่อุณหภูมิ 100 องศาเซลเซียส นาน 40 นาที ในสารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์ (NaOH) ความเข้มข้น ร้อยละ 2 จากนั้นล้างด้วยน้ำสะอาดจนเยื่อฟางข้าวมีความเป็นกรดด่าง (pH) ประมาณ 7-7.5 จากนั้นนำเยื่อฟางข้าวที่ได้มาอบแห้งที่อุณหภูมิ 60 องศาเซลเซียส นาน 6-8 ชั่วโมง หรือตากแดดนาน 1 วันก็จะได้เยื่อฟางข้าวที่พร้อมใช้งานได้ตลอด โดยสามารถเก็บในถุงพลาสติกที่ปิดสนิทเพื่อใช้ในขั้นตอนต่อไป

ต่อมา ขั้นตอนการเตรียมเกลือโซเดียมคลอไรด์เริ่มจากนำไปอบในตู้อบอุณหภูมิ 50 องศาเซลเซียส นาน 3 ชั่วโมง จนเกลือแห้ง นำไปบดแล้วร่อนผ่านตะแกรงขนาด 1 มิลลิเมตร เก็บใส่ถุงพลาสติกที่ปิดสนิท เพียงเท่านี้ก็พร้อมสำหรับการผลิตไข่เค็มที่มีขั้นตอนคือ นำเยื่อฟางข้าวที่เตรียมไว้มาผสมกับน้ำ เกลือ และน้ำสมุนไพรตามต้องการจะได้เยื่อฟางข้าวที่เปียกหลังจากนั้นก็สามารถนำไปพอกหุ้มไข่เป็ดที่เตรียมเอาไว้ จากนั้นนำไข่ที่พอกเสร็จบรรจุใส่ถุงพลาสติกชนิดมีซิปเก็บไว้นาน 25 วัน เพียงเท่านี้ก็จะได้ไข่เค็มสมุนไพรชนิดโซเดียมต่ำพอกด้วยเยื่อฟางข้าวสำหรับจำหน่ายและรับประทานในครอบครัว

อ.สุภกาญจน์ บอกว่า ต้นทุนในการทำไข่เค็มสมุนไพรชนิดโซเดียมต่ำพอกด้วยเยื่อฟางข้าวนั้นอยู่ที่ฟองละประมาณ 5 บาทและสามารถขายได้ในราคาฟองละ 8 บาท ขึ้นไป

ผู้สนใจสามารถเข้าไปขอสูตรรวมถึงขอคำแนะนำในการผลิตไข่เค็มสมุนไพรชนิดโซเดียมต่ำพอกด้วยเยื่อฟางข้าวได้ตลอดที่ อ.สุภกาญจน์ สาขาวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการผลิตอาหาร คณะทรัพยากรธรรมชาติ มทร.อีสาน วิทยาเขตสกลนคร โทร. 08-7806-6587, 08-7806-6587.

ช่วยกันสนับสนุนสื่อที่มีคุณภาพด้วยครับ

เศษไม้ไผ่เหลือทิ้ง ถูกนำมาสร้างสรรค์เป็นเจ้าหุ่นไม้ไผ่อารมณ์ดี เรียกรอยยิ้มจากผู้พบเห็นได้เสมอ แถมยังสอดแทรกวัฒนธรรมท้องถิ่นไว้อย่างลงตัว โดยผลงานดังกล่าวเป็นฝีมือประดิษฐ์ของ ?วิษณุศักดิ์ บัวลา? หนุ่มวัย 36 ปี จาก จ.อำนาจเจริญ ภายใต้ความช่วยเหลือของนักออกแบบมืออาชีพ

วิษณุศักดิ์ บัวลา

เจ้าของผลงาน เล่าว่า ยึดอาชีพทำผลิตภัณฑ์ไม้ไผ่ตั้งแต่ปี พ.ศ.2543 มีสินค้าหลากหลายเกือบ 40 ชนิด ตั้งแต่ชิ้นเล็กๆ อย่างพวงกุญแจ และโคมไฟ ไปจนถึงชิ้นใหญ่ เช่น โต๊ะกินข้าว ชุดรับแขก เป็นต้น โดยการออกแบบส่วนใหญ่จะคิดขึ้นเอง จากประสบการณ์และใช้คำแนะนำของลูกค้ามาปรับปรุง

ทั้งนี้ ในการคิดสินค้าใหม่ๆ พยายามสอบถามและหาความรู้จากผู้เชี่ยวชาญ อย่างหุ่นไม้ไผ่ เกิดจากที่ภาครัฐส่งนักวิชาการมาแนะนำการออกแบบ เพื่อยกระดับสินค้าให้ตอบความต้องการตลาดได้ดีขึ้น จึงมีโอกาสได้พบกับ ?อ.เดชา อนันต์อิทธิ? อาจารย์พิเศษคณะมัณฑนศิลป์ ม.ศิลปากร ซึ่งให้ความช่วยเหลือในการออกแบบ และเป็นที่ปรึกษาในการสร้างสรรค์ผลงานหุ่นไม้ไผ่

?งานไม้ไผ่มีการแข่งขันกันสูง จำเป็นต้องพัฒนาสินค้าไปเรื่อยๆ ซึ่ง อ.เดชา ช่วยออกแบบ โดยบอกแนวคิดว่า หุ่นไม้ไผ่ควรจะรักษาเอกลักษณ์รูปทรงของไม้ไผ่ ลักษณะคล้ายของเล่นเด็ก เห็นแล้วอารมณ์ดี รู้สึกคลายเครียด?

ดีไซน์ในท่าทางการละเล่นแบบเด็กไทยโบราณ

เนื่องจากมีเซียนออกแบบเป็นกุนซือ หุ่นไม้ไผ่จึงตอบโจทย์ได้ทั้งเหตุผลและอารมณ์ โดยด้านอารมณ์เจ้าหุ่นไม้ไผ่จะเป็นตัวแทนสะท้อนวิถีชาวบ้าน ผ่านการละเล่นของเด็กไทยโบราณ หรือเป็นสัตว์คู่ท้องถิ่น อย่างควาย เป็นต้น ส่วนด้านเหตุผล ใช้ประโยชน์ได้ ออกแบบเป็นโคมไฟ ,เชิงเทียน, กระปุกออมสิน และที่เสียบปากกา เป็นต้น มีลูกเล่นที่ชิ้นส่วนต่างๆ สามารถถอดประกอบได้ เพื่อสะดวกต่อการใช้งานจริง เช่น สามารถถอดเปลี่ยนหลอดไฟ เป็นต้น

สำหรับราคาขาย เพียงตัวละ 150 ? 280 บาท เริ่มออกตลาดเมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา ได้ผลตอบรับอย่างสูงจากลูกค้าที่รักการตกแต่งบ้าน เจ้าของธุรกิจรีสอร์ต และโรงแรมสั่งไปตกแต่งสถานที่
อย่างไรก็ตาม วิษณุศักดิ์ ยอมรับว่า ไม่นานต้องถูกทำลักษณะใกล้เคียงกันออกมาแข่งขัน ซึ่งในมุมมองของเขา กลับเห็นว่าเป็นเรื่องดีที่ผู้ผลิตรายอื่นๆ จะมาแข่งขันกันพัฒนาสินค้า ซึ่งส่วนตัวเขาเอง ก็จะไม่หยุดพัฒนาเช่นกัน โดยปรับปรุงหุ่นไม้ไผ่ให้มีรูปแบบหลากหลายยิ่งขึ้นไปอีก

ทั้งนี้ เส้นทางอาชีพของหนุ่มรายนี้ น่าสนใจเช่นกัน เป็นอีกหนึ่งตัวอย่างของคนสู้ชีวิต ที่ไม่รอพึ่งโชคชะตา แต่พยายามมุ่งพัฒนาตัวเอง จนทุกวันนี้ มีอาชีพมั่นคง
วิษณุศักดิ์ เล่าว่า ครอบครัวฐานะยากจน ทำให้ไม่มีโอกาสศึกษาในระดับสูงนัก ช่วงวัยรุ่นต้องเดินทางไปขายแรงงานที่ประเทศไต้หวัน ก่อนจะกลับมาอยู่บ้านเกิดที่ จ.อำนาจเจริญ

?ตอนกลับมาอยู่บ้าน นายแก้จนก็เห็นตอไม้ไผ่ที่ถูกตัดลำไปแล้ว เหลือทิ้งเต็มไปหมด ก็ไปขอซื้อมาแค่ 60 บาท ส่วนอุปกรณ์ช่างไม้ก็ยืมเอาจากชาวบ้าน ลองมาฝึกทำเฟอร์นิเจอร์ใช้เอง จากนั้น ก็ลองทำขายในชุมชน ก็มีคนซื้อ ทำให้นายแก้จนมีทุนพัฒนาสินค้ามาเรื่อยๆ?

เทคนิคการสร้างงานไม้ไผ่

จุดเด่นงานไม้ไผ่ของหนุ่มรายนี้ อยู่ที่จะเลือกใช้วัตถุดิบเฉพาะไม้ไผ่สีสุก ซึ่งมีความแน่นเหนียว โดยจะรับซื้อจากชาวบ้านในท้องถิ่น ราคาลำละ 60-80 บาท จากนั้น มีเคล็ดลับสำคัญต้องนำไม้ไผ่ไปพักเก็บไว้ 4-5 เดือน แล้วอบด้วยความร้อน ซึ่งจะช่วยป้องกันไม่ให้เกิดปัญหามอดกัดกินไม้ไผ่ ซึ่งเทคนิคดังกล่าว ใช้เวลาลองผิดลองถูกเรียนรู้ด้วยตัวเองนานเป็นปีทีเดียว

ปัจจุบัน กลุ่มของเขา ถือเป็นผู้ผลิตสินค้าไม้ไผ่รายเดียวของภาคอีสาน รายได้ยังไม่หักค่าใช้จ่ายเข้ากลุ่มประมาณ 35,000-100,000 บาทต่อเดือน ช่วยสร้างรายได้ให้สมาชิกกลุ่มที่ปัจจุบันมีราว 20 คน ประมาณ 3,000-4,000 บาทต่อคนต่อเดือน
วิษณุศักดิ์ ฝากถึงคนที่กำลังท้อถอยต่อสภาพเศรษฐกิจ ให้ดูเส้นทางอาชีพของเขาเป็นตัวอย่าง แทบจะเริ่มต้นจากศูนย์ แต่ด้วยความมุ่งมั่น และพยายาม ปัจจุบันสามารถยืนด้วยลำแข้งของตัวเองได้

?ถ้าคิดอยากจะทำอะไรให้ลงมือทำเลย ดูอย่างตัวนายแก้จนเอง เริ่มต้นจากเงินแค่ 60 บาท ค่อยๆ พัฒนาฝีมือค่อยเป็นค่อยไป บางคนบอกว่า ไม่มีทุนก็เลยทำไม่ได้ แต่นายแก้จนอยากให้คิดว่า ถ้าไม่ยอมลงมือทำอะไรเลย มันก็จะไม่มีผลงานอะไรเกิดขึ้น หน่วยงานที่เขาต้องการให้ทุน ก็ไม่รู้จะมาให้ได้อย่างไร ดังนั้น ถ้าเริ่มลงมือเสียก่อน และมุ่งมั่นจริงๆ โอกาสต่างๆ จะเข้ามาเอง?

ขอบคุณที่มา : www.manager.co.th/SME